Μιράντα Ξαφά _ Η κυβέρνηση να περικόψει την προσωπική διαφορά από τους συνταξιούχους που είχαν συνταξιοδοτηθεί προ του ν. Κατρούγκαλου.

Τάσος Σταυρόπουλος*

  • Η κ.   Ξαφά  έχει  μια ιδιαίτερη   αδυναμία στους εργαζόμενους και ιδιαίτερα  στους συνταξιούχους.  Δοθείσης ευκαιρίας  που    της παρέχουν  αφειδώς κάθε   φορά   τα   ΜΜΕ, συμβουλεύει  την κυβέρνηση να περικόψει  τις συντάξεις,  γιατί είναι  τροχοπέδη στην ανάπτυξη της χώρας.   Από κοντά και  ο ευρωβουλευτής  Γιώργος Κύρτσος.    Δε θα μπορούσαν  να αφήσουν  μόνη της   την αγαπητή μας  κ.  Λαγκάρντ   που   στη   Λίμα του ΠΕΡΟΥ   είχε   δηλώσει   ότι  η σύνταξη  του Έλληνα  συνταξιούχου δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 484 €.
  • Η  κ. Ξαφά πρόσφατα  στην  «Καθημερινή», στις 11.5.2020,  προτείνει   στην κυβέρνηση  να περικόψει  την προσωπική  διαφορά   από τους συνταξιούχους που είχαν συνταξιοδοτηθεί  προ του  ν. Κατρούγκαλου. Επειδή έχει και κάποιες  κρυφές   «σοσιαλιστικές» ευαισθησίες    προτείνει  την περικοπή της,     για να μην  υπάρχουν  δύο  κατηγορίες  συνταξιούχων, προ του ν. Κατρούγκαλου  και μετά.  « Η διατήρησή της ( της προσωπικής διαφοράς), γράφει,   πλήττει δυσανάλογα τους νέους συνταξιούχους, ενώ  το νέο ασφαλιστικό νομοσχέδιο που ψηφίστηκε τον Φεβρουάριο έχασε την ευκαιρία να αποκαταστήσει κάποια ισορροπία μεταξύ γενεών».
  • Επειδή η  ευαισθησία της   δεν  της  επιτρέπει  να προτείνει   αύξηση  στους νέους  συνταξιούχους,  για να μην  αισθάνονται  αδικημένοι,  και επειδή  κάθε φορά  επιστρατεύει  τις οικονομικές της γνώσεις  και τη θητεία της στο  ΔΝΤ,  για να επιτίθεται  στους συνταξιούχους και εργαζόμενους, προτείνουμε να   δηλώσει  ποια  σύνταξη  θεωρεί  δίκαιη   να παίρνουμε εμείς οι συνταξιούχοι.  Εμείς   έχουμε  αντιπρόταση  για την ίδια, τον κ. Κύρτσο  και για τα φερέφωνά τους   στα ΜΜΕ. Να δημευτεί  όλη η περιουσία τους   και οι καταθέσεις τους και να υποχρεωθούν να ζήσουν  με τη σύνταξη  των συνταξιούχων που προτείνουν.  Να υπάρχει  πλήρης έλεγχος  για τις αγορές τους  και μετά από 2 χρόνια  να εμφανιστούν  στα κανάλια να μας  πουν τι εστί  βερύκοκο. Και να μας   συμβουλεύσουν  πως κατάφεραν και πλήρωναν το ενοίκιο  του σπιτιού τους, τις επισκευές, τα φάρμακα και τα  κλπ.  Μπορεί διάολε  να έχουν  δίκιο  και εμείς  οι συνταξιούχοι  να είμαστε άπληστοι. Το ίδιο  να ισχύσει  και για τους  δημοσιογράφους  που  ηδονίζονται  όταν  ακούνε για μειώσεις  συντάξεων.

 *Πρόεδρος   Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών  (Π.Ε.Σ.ΕΚ)

Να συμπληρώσουμε και εμείς αυτά που σωστά επισημαίνει ο Τάσος Σταυρόπουλος:

Μιράντα Ξαφά (11/2017): Οι συντάξεις πρέπει να περικοπούν κι άλλο

«Δεν είναι δυνατόν οι συνταξιούχοι να τρώνε όλο και μεγαλύτερο κομμάτι από την πίτα, να το πω έτσι. Οι συντάξεις δεν έχουν περικοπεί τόσο, όσο το ΑΕΠ. Σας έδειξα την πτώση του ΑΕΠ, είναι 25%. Οι συντάξεις δεν έχουν περικοπεί 25% . Και δυστυχώς πρέπει να περικοπούν κι άλλο».

Μιράντα Ξαφά (5/2019): Λάθος της κυβέρνησης να μην κοπούν οι υπάρχουσες συντάξεις

«Είμαστε η μόνη χώρα της Ε.Ε που συνεχίζει να ξοδεύει το 17% του ΑΕΠ της σε συντάξεις»

Μιράντα Ξαφά (Ιούλιος 2019)

Χωρίς διεύρυνση της φορολογικής βάσης δεν είναι προφανές από πού θα προέλθει ο δημοσιονομικός χώρος για την απαραίτητη μείωση των συντελεστών φορολογίας” είπε μεταξύ άλλων η Μιράντα Ξαφά που ξαναχτύπησε με τις πάγιες συνταγές του ΔΝΤ ζητώντας να μην εφαρμοστεί η κατάργηση της μείωσης του αφορολογήτου και να περικοπούν οι συντάξεις σε συνέντευξή της στο ekonomia.gr.

Πιο συγκεκριμένα ανέφερε:

Όλοι (κυβέρνηση, αντιπολίτευση, θεσμοί, όπως μάθαμε να αποκαλούμε την τρόικα) ευθυγραμμίσθηκαν με τη μη περικοπή της «προσωπικής διαφοράς» στις συντάξεις από 1/1/2019, που έπαψε να θεωρείται μέτρο διαρθρωτικό και κατέστη δημοσιονομικό αφ’ ης στιγμής προέκυψαν τα υπερπλεονάσματα. Αντέχει, όμως, το ασφαλιστικό σύστημα να χρηματοδοτεί τις υψηλές παλιές συντάξεις;

Τη στιγμή που η μέση σύνταξη είναι σχεδόν ίση με τον μέσο μισθό και ο λόγος εργαζομένων/συνταξιούχων φθίνει λόγω γήρανσης του πληθυσμού, το ασφαλιστικό σύστημα δεν είναι βιώσιμο. Η πρόσφατη μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Demographic Scenarios for the EU δείχνει ότι το 2060 στην Ελλάδα θα αντιστοιχούν 169 μη ενεργά άτομα σε κάθε 100 εργαζομένους, λόγω υπογεννητικότητας, αύξησης του προσδόκιμου ζωής και σχετικά χαμηλής συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας. Υπάρχει, επίσης, θέμα ανισότητας μεταξύ γενεών: Οι παλαιοί συνταξιούχοι (πριν από τη μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου) διατηρούν την «προσωπική διαφορά», ενώ οι νέοι συνταξιούχοι καλούνται να καταβάλλουν υψηλές εισφορές όσο εργάζονται για να εισπράξουν χαμηλές συντάξεις στη συνέχεια. Η περικοπή της προσωπικής διαφοράς (μεταξύ των παλαιών συντάξεων και αυτών που προκύπτουν από τη μεταρρύθμιση Κατρούγκαλου) θα έπληττε κυρίως τους συνταξιούχους των ΔΕΚΟ και του Δημοσίου, που εισέπρατταν υψηλές συντάξεις σε σχετικά νεαρή ηλικία.

Καταργήθηκε και το μέτρο της μείωσης του αφορολόγητου από 1/1/2020. Ακόμα κι αν προκύψει το δημοσιονομικό περιθώριο, δεν θα ήταν προτιμότερη η διεύρυνση της φορολογικής βάσης, με παράλληλη ελάφρυνση των συντελεστών;

Φυσικά. Στην Ελλάδα το 52% των φορολογουμένων δεν πληρώνει καθόλου φόρο εισοδήματος, ενώ επιβάλλονται υψηλοί φόροι σε μια περιορισμένη φορολογική βάση. Το σύστημα αυτό είναι αντιαναπτυξιακό και άδικο, καθώς το 20% των φορολογουμένων πληρώνει το 80% του φόρου εισοδήματος. Πολλοί Έλληνες αναζητούν άλλη φορολογική κατοικία για να μειώσουν τα φορολογικά τους βάρη.

Χωρίς διεύρυνση της φορολογικής βάσης δεν είναι προφανές από πού θα προέλθει ο δημοσιονομικός χώρος για την απαραίτητη μείωση των συντελεστών φορολογίας.

Όλοι βλέπουν ότι με αποδυναμωμένους ρυθμούς μεγέθυνσης γύρω από το 2% ετησίως η προοπτική αληθινής εξόδου από την ήδη 10ετή κρίση παραμένει αμφίβολη. Όμως, αν επέλεγε κανείς ως βάση ριζικής αλλαγής μείγματος πολιτικής την εγκατάλειψη των υψηλών πρωτογενών πλεονασμάτων, πόσο θεωρείτε ότι κάτι τέτοιο θα γινόταν δεκτό από τους Ευρωπαίους εταίρους;

Οι Ευρωπαίοι εταίροι έχουν την εύλογη επιθυμία να πάρουν πίσω τα 200 δισ. ευρώ που μας δάνεισαν, επομένως θέλουν να εξασφαλίσουν ότι το ελληνικό χρέος παραμένει βιώσιμο. Για να συμβεί αυτό, πρέπει να έχουμε σχετικά υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα ώστε να καλύπτονται οι τόκοι χωρίς προσφυγή σε δανεισμό. Αν τους πείσουμε ότι η ελληνική οικονομία μπορεί να αναπτυχθεί με υψηλότερους ρυθμούς από τους προβλεπόμενους, τότε μπορεί να δεχθούν ένα χαμηλότερο πρωτογενές πλεόνασμα, εφόσον το χρέος παραμένει βιώσιμο. Για να γίνει αυτό όμως, πρέπει να βελτιώσουμε την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και το επιχειρηματικό κλίμα για να προσελκύσουμε επενδύσεις, πράγμα που θα πάρει χρόνο. Οι εταίροι θα πεισθούν μόνο εκ του αποτελέσματος.

Πού θα θεωρούσατε ότι βρίσκεται το επίπεδο παραγωγής πρωτογενών πλεονασμάτων που μπορεί να βγάζει η ελληνική οικονομία; Κάποτε στοχεύσαμε σε 4,5% του ΑΕΠ, τώρα είμαστε τυπικά σε 3,5% για 5ετία και 2,2% στη συνέχεια. Είτε μέσω αναδιαπραγμάτευσης (αντιπολίτευση), είτε μέσω του αποθέματος ρευστών διαθεσίμων (κυβέρνηση), στοχεύεται τώρα το 2,5% για τα επόμενα χρόνια. Με τι επίπεδο θα θεωρούσατε ότι είναι συμβατή μια επανεκκίνηση που θα πήγαινε τους ρυθμούς μεγέθυνσης άνω του 3%;

Κατ’ αρχάς, η μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος δεν αρκεί για να πετύχουμε υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, επομένως η σχέση πρωτογενούς πλεονάσματος-ρυθμού ανάπτυξης δεν είναι μονοσήμαντη. Το βασικό ερώτημα είναι πώς θα χρησιμοποιήσουμε τον αυξημένο δημοσιονομικό χώρο. Αν τον σπαταλήσουμε σε παροχές, δεν πρόκειται να πετύχουμε ταχύτερη ανάπτυξη. Ανάπτυξη θα έχουμε μόνο αν αυξηθούν σημαντικά οι επενδύσεις, και αυτό απαιτεί βελτίωση σε πολλούς τομείς: λιγότερη γραφειοκρατία και πολυνομία, καλύτερη δημόσια διοίκηση, ταχύτερη απονομή δικαιοσύνης, επιτελικό κράτος. Απόλυτη προτεραιότητα είναι η τόνωση της παραγωγής με μείωση της υπερφορολόγησης και η ολοκλήρωση των μεταρρυθμίσεων. Δεύτερη παρατήρηση είναι ότι ο στόχος για το πρωτογενές πλεόνασμα δεν μειώθηκε από 4,5% στο δεύτερο μνημόνιο σε 3,5% στο τρίτο χάρη στη δεινή διαπραγμάτευση της κυβέρνησης Τσίπρα, αλλά χάρη στη μείωση των επιτοκίων της ευρωζώνης σε επίπεδα πολύ χαμηλότερα από τα προβλεπόμενα. Μαζί με τα επιτόκια μειώθηκε και το πλεόνασμα που ήταν συμβατό με τη βιωσιμότητα του χρέους. Τέλος, το απόθεμα ρευστών διαθεσίμων είναι δανεικά λεφτά, που δεν αποτελούν υποκατάστατο του πρωτογενούς πλεονάσματος, επομένως δεν υπάρχει απολύτως καμία περίπτωση οι πιστωτές να αποδεχθούν την πρόταση της κυβέρνησης Τσίπρα.

Στον δημόσιο τομέα οι μισθοί παραμένουν σαφώς υψηλότεροι εκείνων στον ιδιωτικό, στρεβλώνοντας τα κίνητρα στην αγορά και επιβαρύνοντας τα δημόσια οικονομικά μιας χώρας με εξαιρετικά υψηλό χρέος και φόρους. Μήπως θα έπρεπε να ξαναδούμε τις προσωπικές διαφορές στους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων;

Ο πρώτος μισθός στο δημόσιο (780 ευρώ) είναι υψηλότερος από τον αντίστοιχο στον ιδιωτικό τομέα, ακόμη και μετά την αύξηση του κατώτατου ημερομισθίου στα 650 ευρώ τον μήνα (758 σε δωδεκάμηνη βάση). Αυτό αποτελεί ανωμαλία τη στιγμή που η δουλειά στο Δημόσιο είναι εξασφαλισμένη διά βίου, ενώ στον ιδιωτικό τομέα όχι. Πιστεύω όμως ότι οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα θα μπορούσαν να αυξηθούν γρήγορα με μια μεταρρυθμιστική κυβέρνηση ικανή να προσελκύσει επενδύσεις και να δημιουργήσει δουλειές.

Στο Δημόσιο θα πρέπει να σταματήσει η πρακτική των επιδομάτων, που φαίνεται να ξαναρχίζει μετά το τέλος του τρίτου μνημονίου, καθώς και η απαράδεκτη πρακτική να αυξάνονται οι μισθοί σε ζημιογόνες κρατικές επιχειρήσεις, που θα πρέπει είτε να ιδιωτικοποιηθούν είτε να κλείσουν

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειαπόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο

Prologos.gr , eekonomia.gr , avgi.gr

Σχετικές δημοσιεύσεις

Αφήστε ένα σχόλιο

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.